Religie

Progressief christelijk, hoe dan? Lees de Lazarus-speech van Enis Odaci

Written by Enis Odaci

Deze week mocht AFGOD-christen Alain Verheij speechen op een symposium over de islam. Zijn islamitische AFGOD-collega Enis Odaci kreeg gelijktijdig juist de opdracht om op een Lazarus-avond over ‘progressief christendom en de andere godsdiensten’ te spreken. Hier is een tekstversie van zijn speech.

“Wanneer de gelovige in de spiegel kijkt ziet hij vaak meer dan hem lief is. De seculier kamt zijn haren, de humanist doet wat make-up op en de liberaal kijkt of zijn das goed zit. Maar als de gelovige een blik op zichzelf werpt, kijkt hij in het meest complexe onderdeel van het leven: de menselijke ziel. Of je er in gelooft of niet.

Een mooi aspect van het christendom, zoals ik het heb leren kennen, is de gave van introspectie. Christenen stellen de vraag: “Hoe kunnen wij andersgelovigen waarderen en van hen leren, en toch onze eigen overtuiging blijven aanhangen?” Dat is nu een typische vraag van de ziel. Laten we om te beginnen eerlijk zijn: we spreken bij ‘andersgelovigen’ natuurlijk over moslims.

Het antwoord is eenvoudig. De christen hoeft niet te zoeken naar ‘een manier’ om andersgelovigen te waarderen. Hij zal de moslim niet waarderen als hij de Koran leest, of als hij drie dagen mee gaat vasten tijdens Ramadan, zoals Tijs van den brink gaat doen. Na drie dagen hongerlijden, duizeligheid en misselijkheid, zal hij waarschijnlijk € 100 overmaken op Giro 555 en daarmee is het klaar.

De christen zal niets van de islam leren als hij niet opgevoed en opgegroeid is met islamitische ouders of als hij geen islamitische vrienden en bekenden heeft. En dat geldt andersom ook. Ik heb als moslim nog nooit de liturgie beleefd zoals mijn christelijke vrienden dat doen. de liederen in de kerk vind ik mooi, maar of ik daarmee de lijdensweg van Jezus kan omvatten?

Eer de eigen traditie

De christen zal daarom vooral zijn eigen traditie moeten blijven herinneren. Wie de moslim als een Ander ziet, onbekend en onbemind, heeft talrijke verhalen tot zijn beschikking om een antwoord te vinden. Samenleven? Kijk niet verder dan de stappen die katholieken en protestanten hebben ondernomen om een vruchtbaar oecumenisch denken te ontwikkelen.

Progressief christendom is dus traditioneel christendom. Ken je verhalen, ken je geschiedenis en herken de talrijke momenten waarop christenen zich lieten verleiden om juist geen christen te zijn.

Wie zijn traditie eert voelt zich niet bedreigd noch verheven. Diegene zal zijn hartstocht willen delen met iedereen die het horen wil. Niet om te bekeren, maar om te inspireren. Dat is de ene vraag die we elkaar moeten stellen: “Wat inspireert jou?” En heb dan voor het antwoord alle respect van de wereld. Tot in de haarvaten van je ziel. Waarom? Omdat inspiratie de taal van alle zielen is.”

De uitgebreide versie van deze speech sprak Enis Odaci uit in het kader van de Lazarus 7keer7 tour. Eerder verscheen een verkorte versie van deze tekst in het Nederlands Dagblad.

About the author

Enis Odaci

Leave a Comment